In de beperking toont zich de meester

‘Dan moet ik heel snel zijn’ was mijn reactie toen mijn revalidatiearts uitleg gaf over mijn diagnose. Een spierziekte met de naam: Hereditaire Spastische Paraparese (HSP).
Ondernemen in een rolstoel bestond niet in mijn hoofd. Mijn overtuiging was toen dat ik in mijn rolstoel mijn dromen en plannen niet kon uitvoeren. Dus mijn redenering was: als de kans groot is dat ik over 10 jaar een groot gedeelte van mijn leven in een rolstoel door breng, dan moet ik heel snel mijn droom realiseren.

10 jaar later
Het is deze winter 10 jaar geleden dat ik bovenstaand gesprek voerde met mijn revalidatiearts.
Een gedeelte van de verwachting klopte, want het ging allemaal heel snel. Ik zit inmiddels vaak in een rolstoel buitenshuis én ik ben ook al bijna 6 jaar ondernemer.

Mijn enthousiasme is groter dan mijn lijf aankan

Wat veranderd is ten opzichte van 10 jaar geleden is dat ik er nu heilig van overtuigd ben dat ik kan ondernemen vanuit mijn rolstoel. Mijn bedrijf ziet er heel anders uit dan ik had gedacht.
In plaats van zelf groenteboer te zijn, heb ik het afgelopen jaar 2 groenteboeren mogen coachen.
In de loop van de jaren heb ik mijn dromen bijgesteld, geschaafd en gecreëerd. De wijsheid die de rolstoel en de pijn met zich meebracht zette ik om in kracht.
De rolstoel en de weinige energie ervoer ik op momenten als een enorme beperking en rem. Vaak dacht ik dat ik in een wachtstand stond. Ik zei geregeld ‘nee’ tegen dingen die ik geweldig zou vinden om op te pakken. Ik heb meer ‘ja’ gezegd, om vervolgens keihard tegen een muur op te lopen.
Ik heb een tomeloos enthousiasme voor goed en gezond eten, tuinbouw en vers ondernemers. Toch bleek vaak dat mijn enthousiasme groter was dan mijn lichaam aan kon.
En de zorg in Nederland, waar ik heel dankbaar voor ben dat die er is, is veelal niet ingericht op ‘patiënten met ambities’. Ook daar waren de muren hoog en hard.

En toch bleek óók dat onderdeel te zijn van mijn proces.
De weg om over die beperkingen heen te kunnen kijken vond en vind ik het grootste cadeau wat ik kon krijgen. Alles heeft bijgedragen aan mijn pad richting mijn ‘inspiratiebureau’.
10 jaar later ben ik ondernemer, soms in een rolstoel, met heel veel dromen en plannen en ben ik ervan overtuigd dat ik deze natuurlijk ook in een rolstoel kan realiseren.

In de beperking toont zich de meester

Inmiddels weet ik dat iedere ondernemer tegen beperkingen aan loopt, wel of niet zelf opgelegd of bedacht, groot of klein. Ze doorkruisen je pad en je bedrijf.
Aan jou steeds weer de uitdaging om er over heen te kijken, te doorvoelen, te leren en vanuit daar met meer bagage verder te gaan.
Zoals Goethe dat zo mooi heeft gezegd: ‘In de beperking toont zich de meester’.
Een wijsheid waar mijn bedrijf op gebouwd is. Met mijn inspiratiebureau wil ik ondernemers helpen inzicht te krijgen in zichzelf en de beperkingen die we onszelf opleggen. Om vandaar uit te ondernemen vanuit mogelijkheden.
En ja… mijn inspiratiebureau.. daar hoort mijn rolstoel bij! 🙂

Mijn verhaal delen
Komende winter staat de volgende uitdaging op mijn stoep: ik word geopereerd en daarna mag ik opnieuw leren lopen. Een nieuw proces met nieuwe beperkingen. Ik neem jullie graag mee door mijn verhalen te delen, mijn hart te luchten en de verbinding te maken met ondernemerschap

Dit verhaal deel ik met je om je te inspireren.  Dus: welke beperkingen leg jij jezelf op?

Deze zomer op het strand van Ameland. Samen met mijn moeder en broers een strandrolstoel uittesten. 🙂

3 gedachten over “In de beperking toont zich de meester

  1. Oef zo mooi treffend puur en open…
    Dankjewel voor deze openheid, inzichten en inspiratie…
    Een pittig proces maar wat krachtig!

    Beperkingen die ik mezelf opleg? Nu soms teveel… Iets met balans leren vinden tussen hoofd, hart en lijf en beren op de weg omdat aanpassen nog wat stappen vraagt… Als ondernemer (zelfstandig fotograaf) sta ik nu even stil maar dit hoop ik tzt weer op te kunnen pakken…

    Ik ga je pad volgen en wil je veel geluk wensen!

    1. Dank voor je mooie open reactie.
      Ik heb er niet altijd op deze manier naar gekeken, vaak moe(s)t ik mezelf voorhouden dat het een ‘proces’ is. Wat ik geleerd heb is dat ‘dichtbij mezelf blijven’ en ‘aanvaarding van wat is’ belangrijke schakels zijn in mijn proces. En dat ik daarbij hoofd en hart niet kan bewegen zonder lijf en andersom.
      Ik wens jou ook veel geluk én licht op je pad.

Reacties zijn gesloten.