Met beide benen op de grond

 

Vorige week is mijn vaste gips verwijderd. Na 6 weken was dat toch best een memorabel moment. Ik vond het spannender dan ik vooraf had gedacht. Niet omdat het er af ging, te meer om dat ik niet wist wat daarna ging komen. Dat gips was in die 6 weken niet alleen fysiek een steun geworden, ook mentaal gaf het mij de zekerheid dat ik mij binnenshuis zelfstandig kon bewegen. Onafhankelijkheid! Een o zo belangrijk woord in mijn leven.
Je zou kunnen spreken over de comfortzone, waar ik letterlijk en figuurlijk uit moest gaan stappen. Mijn fysiotherapeute en de artsen hadden al gewaarschuwd, als je uit het gips komt, dán gaat het pas echt beginnen. Dan begint het leren lopen pas echt.

Kabouter Spillebeen
En inderdaad terwijl de gipsmeester mijn gips er af zaagt, voel ik mijn eigen kwetsbaarheid terug komen. Ik kan het mij werkelijk niet voorstellen dat ik ooit nog op deze voeten ga lopen. Zo fragiel, zo kwetsbaar, mijn kuiten waren al niet sterk, maar de afgelopen 6 weken zijn ze nog eens de helft zo dun geworden. Al grappend app ik naar een vriendin, dat ik net kabouter Spillebeen lijk.

De eerste 3 stappen
Als ik ’s avonds na het douchen voor het eerst écht op mijn nieuwe benen sta, overvalt me een gevoel van vrijheid en tegelijkertijd besef ik me ook hoe lang deze weg gaat zijn. Want ik sta met beide benen op de grond, dat is goed gelukt, maar daar is ook alles mee gezegd.
Stapje voor stapje leer ik nu opnieuw lopen. Voor lange periodes op de dag heb ik nu 2-schalen gips, wat dus precies hetzelfde is als de 6 weken hiervoor, alleen het kan er af. Dat betekent dat ik mijn comfortzone nog een beetje bij mij heb en dat ik mij vrij goed kan bewegen in het dagelijks leven.
Bij de fysio zet ik de eerste 3 stappen op blote voeten. Onzeker en leunend op alles wat ik vast kan pakken, als een klein kind.

Buiten mijn comfortzone
Al met al blijkt dat mijn voeten heel mooi op de grond staan. Het doel van de operatie is behaald. Het is een gek gevoel na al die jaren en dat ik nu recht sta werkt door tot in mijn nek en schouders.
De grootste belemmering bij het leren lopen is nu mijn hoofd. Want dat geeft allerlei signalen af dat de manier hoe ik nu op mijn benen sta niet veilig is. Mijn hoofd kent een hele andere veiligheid, namelijk die van op mijn tenen lopen. Deze manier van lopen is ver weg van mijn comfortzone.
Het belangrijkste is nu vertrouwen. Vertrouwen dat deze lange weg echt een keer gaat leiden tot pootje baden op het strand, tot met blote voeten in het zand, tot nieuwe wegen.
Vertrouwen in mijn eigen lichaam en vertrouwen dat een stapje buiten mijn comfortzone mij letterlijk een stap verder gaat brengen.
Niet alleen qua bewegingsvrijheid, ik merk het ook binnen mijn bedrijf, dat een stapje buiten mijn comfortzone mij nu al meer oplevert.

Dus bij deze een vraag aan jou: Doe jij wel eens een stapje buiten je comfortzone? En wat levert je dat op?

 

Wil je een stapje buiten je comfortzone doen? Op 25 januari organiseer ik een bijzondere workshop over ondernemen én leven vanuit mogelijkheden. 
Meer informatie vind je hier.