Sneltreinvaart

Het is al even geleden dat ik jullie een update heb gegeven van mijn #walkoffame. Alles ging opeens zo snel, dat ik van het ene in het andere moment dook…
Inmiddels loop ik namelijk zonder gips! Met mijn nieuwe afneembare gips, kon ik langzaam een beetje gaan oefenen met lopen op blote voeten.

Ik loop los!
Steeds vaker liep ik door het huis achter mijn rollator en langs de randen van het aanrecht. En op een zondagochtend, 2 weken later was het moment daar! Ik betrapte mezelf er op dat ik zonder steun van de ene naar de andere kant van de keuken stapte.
Mijn eerste stappen zonder ondersteuning waren voorzichtig en bevrijdend. Zoekend naar evenwicht en tegelijk het besef dat als dit echt lukt, de wereld aan je voeten ligt. Zo moet een kind zich voelen als het leert lopen.
Vrij snel daarna bedacht mijn revalidatiearts dat het beter was dat ik het gips helemaal af deed, zodat mijn spieren ook weer wat actiever werden. Hij stuurde me de schoenenwinkels in voor nieuwe schoenen en gaf het advies om het gips vooral links te laten liggen.
En zo begon ik aan mijn nieuwe leven. Iedere dag een stapje meer, een stapje zekerder, zonder rollator, een beetje sneller. Op de loopband bij de fysiotherapeut, mijn eerste keer weer in het zwembad.

In de sneltrein
‘De sneltrein’ reed steeds verder door. Van de ene naar de andere nieuwe ervaring.
Zo kwam het ook dat ik de afgelopen weken steeds wel dacht… dit wil ik even met jullie delen! Zoveel lessen en inzichten. En het volgende moment was er alweer een nieuwe doorbraak en viel dat andere in het niet. Waar het eerst nog bijzonder was dat ik van de ene naar de andere kant van het huis kon lopen, liep ik een paar dagen later alweer over ons tuinpad naar de brievenbus.

Signalen
Ontzettend dankbaar ben ik dat dit proces zo snel gaat en het is ook dubbel.
Want als je van de ene op de andere dag ‘letterlijk’ met beide benen op de grond wordt gezet, heb je ook tijd nodig om even ‘stil te staan’ en de boel te verwerken.
Bij iedere stap die ik beter maakte voelde ik ergens wel dat het ook goed was om rust te pakken en het nog een beetje rustig aan te doen en aan de andere kant is het ook zo motiverend dat het allemaal lukt, dat ik weleens aan die signalen voorbij ging.

Aan de noodrem
Iets te veel in sneltreinvaart voor het mooie. En dat vonden mijn benen uiteindelijk ook… na een preek van de fysio, dikke benen en pijnlijke momenten ben ik nu even tot stilstand gekomen.
Goed om te beseffen waar ik nu sta en te luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Zodat ik die snelheid in de toekomst kan behouden en ik niet iedere keer na een ritje met sprinter aan de noodrem moet trekken.

Herkenbaar? Sta jij genoeg stil om te beseffen waar je nu staat en van daaruit de richting voor de toekomst te bepalen? Weet je wat de signalen zijn? Of bevalt die sneltrein en noodrem jou wel?

Wordt vervolgd.

 

Behoefte aan ‘bewust stilstaan en lopen’? 
Er staan 2 nieuwe workshops voor de ‘ondernemer in jou’ gepland op 5 april en 21 juni. Doe jij mee? Hier vind je meer infomratie over ‘ondernemer-in-jou