Als de wereld aan je voeten ligt…

Opnieuw leren lopen… dat gaat niet alleen over simpelweg je voeten voor elkaar zetten, zo blijkt. Want met iedere stap die ik meer kan, komt er stukje vrijheid en ook een nieuwe mogelijkheid aan het licht.
Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik aan ideeën geen gebrek heb en ook nooit heb gehad. Dus ook nu, de ideeën stormen of stromen door mijn hoofd. Ideeën over wat ik zou kunnen gaan doen met mijn nieuwe voeten, met mijn nieuwe energie, met mijn nieuwe leven.
En in plaats van het allemaal direct te gaan uitvoeren en er iets mee te willen, laat ik het nu een beetje stormen in mijn hoofd en ik merk dat het vanzelf rustiger wordt.

Mijn ‘ik’ resetten
Fijn, want ik merk dat mijn enigszins ‘beperkte’ mogelijkheden, zo’n onderdeel van mijn leven waren geworden, dat ik er gewoon een beetje mee vergroeid was geraakt. Dat vergroeien was een heftig en uiteindelijk ook heel mooi proces met als resultaat dat ik heel blij was met hoe ik mijn leven had vormgegeven binnen en soms ook buiten de mogelijkheden die ik had.
Christiane Bervkens schrijft in haar boek ‘Witte stok met GPS’ heel mooi over de spiritualiteit van de beperking. Zij beschrijft hoe de laatste fase van acceptatie rondom een fysieke beperking symbiose is. De beperking is zo geïntegreerd in je leven dat het onderdeel is geworden van je identiteit.
Nu ik steeds meer fysieke mogelijkheden krijg, merk ik dat ik al bijna in die laatste fase was aangekomen. Ik heb een progressieve spierziekte, dus ik was blij met alles wat er op dat moment nog kon en was. Ik had geen rekening gehouden met zo’n uitzonderlijke verbetering.
En dus is er nu sprake van een ‘reset’-fase. Een reset van mijn leven, van mijn identiteit.

Het uitzicht vanaf de rotonde
De kunst is nu… om daar mee te kunnen zijn, met het gewoon even niet weten. Ik sprak laatst met Evelyn Koelewijn (die mij volgende week op de gevoelige plaat gaat vastleggen) en zij beschreef het heel mooi als ‘staan op een rotonde en alle kanten op kunnen. Maar eigenlijk ook wel heel tevreden zijn met het uitzicht vanaf die rotonde en dus gewoon even blijven staan’. Geen gemakkelijk proces, wel weer heel leerzaam en dan heb ik nog niet eens gesproken over de ongelofelijke dankbaarheid die ik voel dat ik deze kansen rondom mijn fysieke mogelijkheden krijg.

Heb jij er weleens over nagedacht? Als de wereld aan jou voeten ligt… wat zou jij dan gaan doen?
En misschien nog wel een interessantere vraag: Ligt de wereld ook daadwerkelijk aan jouw voeten? En zo niet, wat moet er volgens jou gebeuren om dat wel te voelen?