Rennen of stilstaan?

Eerder schreef ik er al over: Als de wereld aan je voeten ligt, waar ga je dan heen?
Nog steeds loop ik iedere dag beter. Inmiddels is de operatie aan mijn benen meer dan een half jaar geleden en ik had nooit gedacht dat ik op dit moment zoveel zou kunnen.
Ik had zowiezo niet gedacht dat ik de dingen die ik nu kan uberhaupt ooit nog zou kunnen. Iedere dag verbazen mijn eigen benen mij weer. Met een wandeling met de hond, met een workshop op het strand, met een coaching in de natuur waarbij ik nu opeens gewoon kan staan, met een hele avond dansen op de meest fantastische en magische surpriseparty voor mijn 30e verjaardag! En zo kan ik nog wel even door gaan…

Ga je dan juist rennen of stilstaan? Mijn eerste reactie is rennen… Als iets eenmaal goed gaat en het gaat zoals het gaat, als rennen lang niet tot de mogelijkheden behoorde… en dan dat nu opeens wel kan. Ja dan wil je wel…

Van de slowmotion-stand af

Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik meer dingen op een dag doe, dat ik alle kansen aangrijp die voorbij komen. Dat ik van alles wil… en doe… en voor elkaar krijg.
Het valt me op dat ik het veel makkelijker vind om te ‘rennen’ dan om stil te staan. Jarenlang voelde het alsof mijn leven in een soort slowmotion-stand stond. Altijd aangepast op de energie die ik op dat moment had en dat was naar mijn mening nooit genoeg.
Nu die slowmotion-stand er een beetje af kan, is het natuurlijk verleidelijk om heel veel in te gaan halen. En daar schuilt dan ook direct de valkuil…

Als je stilstaat…
Aan de andere kant vind ik stilstaan veel lastiger. Als ik stilsta dan komen er direct allerlei stemmetjes in mijn hoofd op: ‘Zo sta je lekker?’ ‘Moet je niet wat gaan doen?’ ‘Zou je niet eens een beetje nuttig maken?’ Stemmetjes die ik onder andere meegekregen heb uit de overerving van een oud-agrarisch geslacht.
Als ik stil sta heb ik de tijd om na te denken en te zien waar ik nu sta, om te beseffen dat het echt zo is dat ik nu kan rennen, lopen, dansen…
Het lijkt allemaal heel leuk (en dat is het op veel momenten ook) maar af en toe is het allemaal behoorlijk overweldigend.
Als ik stil sta kan ik echt voelen hoe het me is, dat is confronterend ook..
En dus lijkt het soms makkelijker om gewoon door te lopen, nu het toch kan. Om iedere kans die zich voordoet te pakken, om alles uit het leven te halen wat er in zit.
Maar is dat wat ik echt wil?

Als een kip zonder kop
Voor ik het weet leef ik bij de waan van alle dag, ga ik mee in de sleur. Voor je erg in hebt, ren je rond als een kip zonder kop.
En voor even lijkt dat leuk misschien en voelt het fijn om ‘normaal’ te zijn… maar vlak daarna vraag ik me dan dus af: ‘of dit is wat ik echt wil? Gewoon doorrennen en wel zien waar het schip strand?’

Bewust stilstaan
Deze zomer vliegen we naar Canada. We gaan op bezoek bij mijn broertje een aantal dagen, waar ik erg naar uit kijk! En de rest van de vakantie wil ik ook gebruiken om écht stil te staan. Juist om te beseffen en echt tot me door te laten dringen waar ik nu sta.
De rollercoaster van het afgelopen half jaar even te laten en te beseffen en te genieten van het uitzicht vanaf deze plek.

Om vanaf dit punt weer verder te lopen, strategie te bepalen om niet te hoeven rennen maar gewoon om de mooiste route te kiezen.
Een route waarbij ik ‘mijn nieuwe benen’ van waarde kan laten zijn, door bewust te lopen.

Ik wens je een mooi zomer met af en toe een moment waar op je stilstaat, om je heen kijkt en beseft waar je nu op dit moment bent.